Fiely is eindelijk zo vrij als een kunstenaar!
‘Als ik kunst maak, voel ik rust. Ik ben dan compleet van de buitenwereld afgesloten. Ik kan goed praten, maar als ik aan het schilderen ben, word ik muisstil.’, zegt Fiely Horijon met eerbied voor die stilte in haarzelf.
Fiely wordt de laatste jaren eindelijk wie ze altijd had willen zijn. Als kind droomde ze ervan kunstenaar te worden. Haar vader verbood haar dat. ‘Kunstenaar… dat is geen beroep!’, riep pap. Er moest brood op de plank komen. In die tijd heersten er ook nog altijd ouderwetse man-vrouw beelden, waardoor pap zich liet inspireren.
Vrij zijn
Maar Fiely bleef altijd dromen. Ze droomde van een leven waarin ze vrij zou zijn, zoals een vogel in de lucht. Zo vrij als haar grote voorbeelden. Kunstenares Frida Kahlo, bijvoorbeeld. En inmiddels heeft ze haar vrijheid bevochten. In haar vrije tijd is ze kunstenaar. Ze heeft talloze ideeën die ze nog in beelden wil vangen, ze bezoekt musea in binnen- en buitenland om inspiratie op te doen. Daarnaast heeft ze zich aangesloten bij de vakbond, zit ze in de klankbordgroep van onze OR en doet ze mee aan Breinbrekers, het lesprogramma van Risse Groep. Op deze manier kan ze haar voorman wat ontlasten. ‘Ik wil collega’s graag inspireren met mijn creatieve ideeën.’ Ontwikkelen staat voor haar op nummer 1. Ze is dan ook blij dat ze in ons sociaal ontwikkelbedrijf werkt waar talentontwikkeling steeds meer centraal staat. Steeds meer voelt Fiely zich op het werk en privé die vrije vogel.
Ze ging een lange weg om op dit punt te komen.
Creatieve opdrachten
Fiely groeide op het platteland van Ospel op. ‘Als kind was ik al heel creatief. Ik kreeg les van kunstenaar Jan Tullemans en die gaf me al gauw het advies naar de kunstacademie te gaan. Daar stak pap natuurlijk een stokje voor. Jan gaf me stiekem tekenopdrachten die ik in het grootste geheim maakte en verstopte op de speelkamer op zolder. Ik ging naar de opleiding Mode en Kleding. Ook daar kreeg ik extra creatieve opdrachten die ik stiekem maakte. Pap vond dat ik maar een echte baan moest gaan zoeken.’
Lesgeven op eigen Modevakschool
Ondertussen trad Fiely in het huwelijk. Ze ging samen met haar toenmalige man naar de open dag van de Modeacademie in Amsterdam, waar ontwerper Bob Molenaar aan het roer stond. Twee dagen school en drie dagen werken zou het zijn als ze de opleiding ging volgen. Haar man vond drie dagen werken te weinig. Weer een man die Fiely’s droom in de kiem smoorde. Vervolgens ging Fiely gelukkig wel lesgegeven op haar eigen Modevakschool, genaamd Fashion Creations. Ze had het hier jaren erg naar haar zin. In haar vrije tijd bleef Fiely elke dag creatief. Ze ontwierp bijvoorbeeld interieurs voor mensen en maakte daar zelf de meubels bij. Fiely lacht: ‘Als we naar de bouwwinkel gingen, vroeg het personeel aan mijn man of ze hem konden helpen. Hij wees dan naar mij en zei: ‘Nee, je moet bij moeder de vrouw zijn.’ Dan keek de verkoper heel even verbaasd.’
Tropenjaren
Na zo’n 20 jaar moest Fiely helaas stoppen met lesgeven op haar modevakschool. Ze scheidde van haar man en kwam terecht in een kleine woning waar ze in haar eentje de zorg had voor haar drie kinderen. Tropenjaren. Later ontmoette ze haar grote liefde Jo en ging ze bij Risse Groep werken. ‘Jo was de ware! Bij Jo heb ik me sociaal en emotioneel enorm ontwikkeld. En ik werd steeds meer wie ik wilde zijn. Inmiddels is Jo overleden, maar ik heb het gevoel dat hij daarboven heel trots is op alle stappen die ik zet! Na de dood van Jo had ik 5 jaar lang mijn eigen atelier Sanlendrie. In dat atelier restylede ik meubels. Nu de kinderen groot zijn, is het steeds meer me time.’
Knutselen onder werktijd
Fiely bouwt steeds verder aan haar leven als vrije vogel, dat doet ze in haar vrije tijd, maar dus ook op de werkvloer bij Risse Groep. ‘Een hoogtepunt van 2025 was dat ik onder werktijd een doos mocht knutselen waar de inzendingen van het raadspel ‘Wie wordt de eerste Risse-preens’ door een gleuf in terechtkwamen. Ik heb me helemaal uitgeleefd en heb allerlei materialen gebruikt om er de doos van mijn dromen van te maken’. Fiely liep glunderend met haar knutselwerk door de hal in ons ATC.
‘Ik voel me bij Risse Groep als een vis in het water. Ik luister graag naar de verhalen van collega’s. Ik wil mensen écht zien. Wat houdt ze bezig, wie zijn ze? Ik kan bijvoorbeeld ook autistische collega’s goed geruststellen. Zelf heb ik ook een kind dat autisme heeft.’ In haar vrije tijd bouwt Fiely verder aan haar kunstenaarsbestaan, doet ze zoveel mogelijk inzicht op in de menselijke geest en leest ze boeken over positief denken. Zo komt ze nog meer in de groei-mindset en is ze straks echt zo vrij als een vogel!
Fiely besluit: ‘Ik zou willen dat pap kon zien dat er dingen zijn die ik heel goed kan. En dat vrouwen heel veel kunnen en inmiddels ook mogen. Mijn motto is: Geef nooit op! Dat zou ik iedereen mee willen geven.’
